Jak FRITZ!Box łączy numer, linię i telefon
Telefonia w obsługiwanym modelu FRITZ!Box działa jak mała centrala. Router otrzymuje dostęp do jednego lub wielu źródeł połączeń, przechowuje urządzenia telefoniczne i ustala, jak ruch ma być pomiędzy nimi kierowany. Dzięki temu dwa aparaty mogą reagować na różne numery, a każdy może używać innego numeru wychodzącego. Warunkiem jest poprawne skonfigurowanie trzech warstw.
Warstwa pierwsza: źródło połączeń
W telefonii internetowej źródłem jest konto lub numer operatora VoIP. FRITZ!Box rejestruje go przez SIP, czyli standard sygnalizacyjny służący do tworzenia, modyfikowania i kończenia sesji. RFC 3261 opisuje także funkcję rejestracji, dzięki której serwer zna bieżący punkt kontaktu użytkownika.
SIP nie jest samym dźwiękiem. Zestawia rozmowę i pomaga uzgodnić parametry, natomiast media są przenoszone odrębnym mechanizmem, zwykle RTP. To dlatego status „registered” potwierdza ważny etap, ale nie gwarantuje jeszcze, że aparat ma właściwe przypisanie ani że głos będzie miał dobrą jakość.
Źródło standardu.
Niektóre połączenia lub modele mogą wykorzystywać inne źródło, na przykład obsługiwaną linię stacjonarną albo funkcję związaną z siecią mobilną. Nie przenoś instrukcji dotyczącej takiej linii na numer SIP. Najpierw sprawdź specyfikację modelu oraz dokumentację operatora.
Warstwa druga: funkcje telefoniczne routera
FRITZ!Box może przechowywać numery, listę aparatów, książki telefoniczne, reguły wybierania, blokady i przekierowania. Dostępność każdej funkcji zależy od modelu, FRITZ!OS oraz rodzaju urządzenia końcowego. Telefon IP nie otrzymuje automatycznie wszystkich funkcji dostępnych w FRITZ!Fon, a aparat analogowy nie zapewni tych samych możliwości prezentacji informacji co urządzenie cyfrowe.
W routerze każde urządzenie telefoniczne jest osobnym rekordem. Rekord opisuje typ połączenia, nazwę, numer używany na zewnątrz oraz numery, na które urządzenie ma reagować. Fizyczne podłączenie kabla albo udana rejestracja DECT nie kończy więc konfiguracji.
Warstwa trzecia: urządzenie końcowe
Aparat analogowy
Telefon przewodowy lub bezprzewodowy z własną analogową bazą można podłączyć do gniazda FON, jeśli dany model je ma. Następnie w kreatorze wybiera się właściwy port i przypisuje numery. Jeżeli port jest już zajęty przez inny rekord urządzenia, nie powinno się tworzyć drugiego wpisu bez sprawdzenia istniejącej konfiguracji.
Telefon DECT
Model z bazą DECT może bezpośrednio zarejestrować zgodny aparat. DECT-GAP definiuje podstawowy profil współpracy bazy i słuchawki, lecz nie wymusza wszystkich funkcji dodatkowych. Aparat innego producenta może więc dzwonić i odbierać, a jednocześnie nie prezentować całej książki lub usług FRITZ!OS.
Telefon IP i softphone
Urządzenie w LAN lub Wi-Fi może zostać dodane jako lokalny telefon IP. FRITZ!Box tworzy wtedy dla niego osobne dane SIP, a następnie przekazuje połączenia przez numery skonfigurowane w routerze. Alternatywnie ten sam softphone może sam zalogować się do operatora. W drugim wariancie nie jest wewnętrznym urządzeniem telefonicznym FRITZ!Box i nie korzysta z jego wewnętrznych funkcji w ten sam sposób.
ISDN i inne interfejsy
Gniazdo FON S0 występuje tylko w wybranych konstrukcjach. Starsza instrukcja dla urządzenia z ISDN nie dowodzi, że współczesny model ma taki port. Zawsze porównaj nazwę gniazda na obudowie z dokumentacją sprzętu.
Numer wychodzący i numery przychodzące
Dla aparatu wybiera się jeden domyślny numer wykorzystywany do połączeń z publiczną siecią. Osobno zaznacza się numery, na które urządzenie ma reagować przy połączeniu przychodzącym. Jeden telefon może odbierać wiele numerów, a jeden numer może dzwonić na kilku aparatach, o ile model i konfiguracja na to pozwalają.
Brak dzwonka przy poprawnych połączeniach wychodzących często prowadzi właśnie do tej warstwy. Trzeba sprawdzić przypisanie numerów, funkcję „nie przeszkadzać”, blokady i przekierowania. Jeśli nie działa żaden aparat, najpierw sprawdza się rejestrację numeru oraz zdarzenia po stronie operatora.
Połączenia wewnętrzne nie są połączeniami operatora
Telefony skonfigurowane w tej samej centrali mogą mieć numery wewnętrzne i łączyć się ze sobą bez wybierania publicznego numeru. Dostępne sekwencje i funkcje zależą od urządzenia. Udane połączenie wewnętrzne potwierdza działanie aparatu oraz lokalnej rejestracji, ale nie potwierdza konta operatora.
W diagnostyce warto wykonać osobno test wewnętrzny, wychodzący i przychodzący. Każdy sprawdza inny fragment drogi i skraca poszukiwanie przyczyny.